Pomagam psychologom przejść od wiedzy do praktyki i budować pewność siebie w pracy z pacjentem.
Nazywam się Natasza Chmielewska-Mazurek. Jestem psycholożką, psychoterapeutką poznawczo-behawioralną w trakcie certyfikacji i mentorką specjalistów zdrowia psychicznego. Od kilkunastu lat pracuję z pacjentami, a dziś wykorzystuję swoje doświadczenie również po to, żeby pomagać innym psychologom rozwijać myślenie kliniczne, budować praktyczny warsztat i z większym zaufaniem podejmować własne decyzje w gabinecie.
Wierzę, że zawodowa pewność siebie nie bierze się z posiadania odpowiedzi na każde pytanie. Buduje się ją na wiedzy, doświadczeniu, refleksyjności i umiejętności korzystania ze wsparcia wtedy, kiedy jest potrzebne. Dlatego uczę nie tylko tego co robić z pacjentem, ale przede wszystkim jak o nim myśleć, rozumieć jego trudności i świadomie wybierać dalszy kierunek pracy.
Sama przeszłam drogę od niepewności do większego zaufania do własnych kompetencji.
Pamiętam początki swojej pracy i pytania, które towarzyszyły mi przed kolejnymi spotkaniami z pacjentami. “Czy dobrze rozumiem jego trudności? Czy zadaję właściwe pytania? Czy wybrałam odpowiednią interwencję? Co zrobić, jeśli podczas sesji wydarzy się coś, na co nie będę przygotowana?”
Miałam wiedzę, odbywałam kolejne szkolenia i zbierałam więcej doświadczenia, a mimo to długo brakowało mi czegoś, co dzisiaj uważam za kluczowe: uporządkowanego sposobu myślenia o pacjencie i zaufania do własnych decyzji klinicznych.
Z czasem zrozumiałam, że zawodowa pewność siebie nie pojawia się wtedy, gdy wreszcie znamy odpowiedź na każde pytanie. Buduje się poprzez rozwijanie kompetencji, refleksyjności, praktycznego warsztatu i umiejętności korzystania ze wsparcia innych specjalistów wtedy, kiedy go potrzebujemy.
Dzisiaj właśnie tego uczę innych psychologów. Pomagam im połączyć wiedzę z praktyką, uporządkować sposób myślenia o przypadku i rozwijać kompetencje, dzięki którym mogą coraz bardziej świadomie i samodzielnie pracować z pacjentami. Chcę skrócić drogę między „nie jestem pewna, czy wiem, co robię?” a „rozumiem, dlaczego podejmuję właśnie tę decyzję”.
Moje podejście:
rzetelność, praktyka i świadome myślenie kliniczne.
Wierzę, że profesjonalizm w zawodzie psychologa nie polega na znajomości jak największej liczby teorii i technik. Buduje się go poprzez umiejętność korzystania z wiedzy, rozumienia pacjenta i podejmowania świadomych, odpowiedzialnych decyzji w realnych sytuacjach klinicznych. Na tych trzech filarach opieram swoją pracę i sposób, w jaki uczę innych specjalistów.
-
Rzetelność i Evidence-Based Practice
Pracuję przede wszystkim w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT), a wiedza i narzędzia, których uczę, są osadzone w aktualnej wiedzy naukowej. Evidence-Based Practice to łączenie rzetelnej wiedzy z kompetencjami klinicznymi oraz umiejętnością dopasowania interwencji do indywidualnych potrzeb i charakterystyki pacjenta. Nie szukam jednej techniki dobrej dla wszystkich – ważne jest dla mnie rozumienie, dlaczego, kiedy i wobec kogo podejmujemy określone działania.
-
Praktyka zamiast kolejnej porcji teorii
Wiedza jest fundamentem, ale sama jej znajomość nie wystarcza do świadomej pracy z pacjentem. Dlatego koncentruję się na tym, jak przekładać teorię na rzeczywiste sytuacje w gabinecie: jak porządkować informacje, konceptualizować przypadek, planować proces i pojedyncze sesje oraz dobierać interwencje do aktualnych celów i potrzeb pacjenta. Zależy mi, żebyś nie tylko wiedziała więcej, ale przede wszystkim potrafiła z tej wiedzy korzystać.
-
Refleksyjność i odpowiedzialność zawodowa
Nie wierzę w ideę, że każdy specjalista powinien zawsze znać właściwą odpowiedź. Wierzę natomiast w myśl, że dobry specjalista to ten, który potrafi uzasadnić swoje decyzje, weryfikować własne hipotezy, dostrzegać granice swoich kompetencji i korzystać ze wsparcia wtedy, kiedy go potrzebuje. Superwizja, interwizja czy konsultacja z innym specjalistą nie są dla niego oznaką braku kompetencji – są naturalnym elementem odpowiedzialnej, świadomej praktyki.
Co o współpracy ze mną mówią inni specjaliści?
Agata
„Przyszłam z wiedzą, ale z poczuciem, że brakuje mi struktury – jasnego planu, jak krok po kroku podejść do pracy z pacjentem i od czego realnie zacząć.
Punkty konceptualizacji przypadku okazały się dla mnie ogromnym wsparciem. Uporządkowały moje myślenie i dały mi poczucie spokoju oraz kontroli nad tym, co robię w pracy. Zaczęłam dużo uważniej słuchać konkretnych zdań i myśli, które pojawiają się w narracji pacjenta, i lepiej rozumieć, z czym mam do czynienia i w jakim kierunku warto iść dalej.
Po tym procesie czuję większą pewność i zaufanie do siebie, że mogę pracować rzetelniej, spokojniej i z większą jasnością, nawet w trudniejszych i niejednoznacznych tematach.”
-Agata, psycholożka, prowadzi własny gabinet.
Paulina
„Zdecydowałam się na udział w mentoringu grupowym u Nataszy, bo często w pracy gabinetowej towarzyszył mi syndrom oszusta i chaos podczas prowadzenia pierwszych wizyt, ale też w dalszym planowaniu procesu terapeutycznego.
Te 3 miesiące naszej wspólnej pracy zmieniły nie tylko to, w jaki sposób prowadzę sesje z pacjentami, ale też zwiększyła się moja pewność siebie jako psychologa. Otrzymałam odpowiednie narzędzia do pracy, ale też wiele przydatnych wskazówek, których nie było nawet na studiach. Całość mentoringu została bardzo dobrze i konkretnie zaplanowana, spełniając wszelkie moje oczekiwania.”
-Paulina, psycholożka, pracuje w prywatnym gabinecie
Ania
“Myślę, że to nie był tylko mentoring i przestrzeń, w której uczyłyśmy się praktyki w pracy psychologa, ale przede wszystkim to było bezpieczne miejsce. Takie, które daje Ci ulgę i siłę, kiedy jest ciężko. A na początku pracy jako psycholog jest naprawdę często bardzo ciężko i człowiek się z tym zmaga sam.
To, co było dla mnie bardzo otwierające, to to, że Ty jako pierwsza mi powiedziałaś, że to wcale nie jest tak, że syndrom oszusta to stała część naszej pracy i zawsze będzie – tylko że trzeba nad tym pracować i nie godzić się na to – te zajęcia były mega ważne.
To była dla mnie wyjątkowa przestrzeń, bo pierwszy raz wśród innych psychologów nie bałam się pytać. Stwarzasz takie warunki, w których człowiek nie czuje się źle, jak czegoś nie wie. To było bardzo cenne.”
– Ania, absolwentka psychologii
FAQ
Pytania i odpowiedzi dotyczące mojej pracy i doświadczenia
Wykształciłam się i pracuję przede wszystkim w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT), który stanowi podstawę mojego sposobu rozumienia pacjenta, konceptualizacji przypadku i planowania procesu terapeutycznego. W swojej pracy korzystam również z wybranych metod i narzędzi innych podejść, jeśli są adekwatne do potrzeb konkretnego pacjenta i mają uzasadnienie w aktualnej wiedzy naukowej. Ważniejsze od samej znajomości technik jest dla mnie rozumienie, dlaczego wybieramy określoną interwencję, jakiemu celowi ma służyć i jak wynika ona z konceptualizacji przypadku.
Jestem psycholożką i psychoterapeutką poznawczo-behawioralną w trakcie certyfikacji. Od kilkunastu lat pracuję z pacjentami, równolegle rozwijam własną praktykę i zatrudniam zespół specjalistów. W pracy edukacyjnej koncentruję się przede wszystkim na tym, czego często brakuje pomiędzy wiedzą zdobytą na studiach i szkoleniach a rzeczywistością gabinetu: myśleniu klinicznym, konceptualizacji, planowaniu procesu, podejmowaniu decyzji oraz praktycznym wykorzystywaniu wiedzy podczas sesji.
CBT jest nurtem, w którym pracuję i z którego perspektywy pokazuję m.in. konceptualizację przypadku, jednak znaczna część rozwijanych przeze mnie kompetencji ma charakter ponadmodalny. Dotyczy to m.in. prowadzenia konsultacji, zbierania informacji, definiowania problemów i celów, planowania procesu, budowania relacji terapeutycznej, stawiania granic czy podejmowania decyzji klinicznych. Jeśli pracujesz w innym nurcie, możesz korzystać z tych elementów, nie rezygnując z założeń podejścia, w którym się szkolisz lub pracujesz.
Nie prowadzę formalnej superwizji psychoterapii CBT i moje programy ani interwizje nie są uwzględniane w punktacji do certyfikatu PTTPB. Prowadzę natomiast grupowe interwizje online, podczas których omawiamy rzeczywiste przypadki, porządkujemy sposób ich rozumienia, przyglądamy się konceptualizacji oraz możliwym kierunkom dalszej pracy. Możesz uczestniczyć zarówno jako osoba przedstawiająca własny przypadek, jak i jako słuchacz i uczyć się na przypadkach omawianych przez innych specjalistów. Interwizję traktuję jako jedną z niezbędnych form rozwijania warsztatu i refleksyjności klinicznej.
Tak. Znaczna część mojej działalności edukacyjnej powstała właśnie z myślą o studentach ostatnich lat psychologii, absolwentach i początkujących psychologach, którzy mają wiedzę teoretyczną, ale potrzebują nauczyć się przekładać ją na praktykę. Pomagam przygotować się do pierwszych konsultacji, uporządkować sposób zbierania informacji i rozumienia przypadku, planować dalszą pracę oraz świadomie dobierać odpowiednie interwencje.
Nie musisz więc czekać na pierwszego pacjenta, żeby zacząć przygotowywać się do realiów pracy w gabinecie.
Buduj zawodową pewność siebie opartą na wiedzy i kompetencjach
Nie musisz znać odpowiedzi na każde pytanie, żeby czuć się pewniej w swojej zawodowej roli. Możesz rozwijać warsztat, który pomaga lepiej rozumieć pacjenta, świadomie planować proces i podejmować trafniejsze decyzje kliniczne. Wybierz format wsparcia dopasowany do etapu, na którym jesteś, i rozwijaj swoją praktykę w sposób uporządkowany, odpowiedzialny i oparty na rzetelnej wiedzy.
